s3kvir pascon

Pierwszy raz w Wawie i pierwszy raz w takim towarzystwie. Jak już iść, to na całego! Przyjazd połączeniem Kraków G. - Warszawa C. nastąpił po ok. 3h jeździe. Lekko zmęczony, ale jakże nabuzowany energią ;p spotkałem się z M. Z Dworca Centralnego, po uprzednim wykupieniu biletów, pojechaliśmy do znajomych zostawić rzeczy. Obiadek i atmosfera u nich wyśmienita, do tego okazało się, że dwa dodatkowe bilety na koncert Stinga się nie zmarnują, gdyż O. i M. też z chęcią się przejdą! (skład ekipy na koncert: FMOM) Wyruszyliśmy razem z O. spotkać się na stacji metra z M. skąd podążaliśmy już tylko za tłumem. Niewyobrażalnym tłumem - 150 tysięcy osób jadących metrem, autobusami i tramwajami w kierunku Toru na Służewcu, gdzie miała odbyć się atrakcja wieczoru - koncert Stinga. Wciąż podążając za tłumem, znaleźliśmy się około 100-150 metrów od bramek wchodzących na tor. Tu zaczęła się walka Wszyscy się przeciskają, wszyscy obrywają łokciami, wszyscy w nienaturalnych pozach. Po ponad godzinnej przeprawie, udało się nam przejść bez szwanku na zdrowiu przez bramki, skąd kierowaliśmy się do przodu. Dobrze się złożyło, że wybraliśmy taką porę na wejście, gdyż jak się później okazało, tłum za nami był o wiele większy. Wracając do koncertu.. Po ulokowaniu jako takich miejsc przed telebimem i wysłuchaniu końcówki (na szczęście!) muzyki Makowieckiego, usłyszeliśmy melodyjne dźwięki kolejnego supportu - Kayah. Śpiewała fankowo-jazzowo, czyli w sam raz by rozgrzać ludzkie wnętrze (btw. słyszeliście, że po byciu trendy, a następnie jazzy przyszedł czas na bycie online? LOL). Dopełnieniem jej koncertu był występ Edyty Bartosiewicz z jedną piosenką - poezja dla uszu! Po tym występie, przyszedł czas na Stinga… ale, ale.. najpierw były 30 minutowe reklamy
Sting wyszedł, zaczął grać, ludzie się bawili (niektórzy samymi rękami ;p), później było drugie wejście, a na koniec trzecie ostatnie z jedną piosenką bez której koncert na pewno nie byłby tym czym był. Niesamowite wrażenie - kto nie był, niech żałuje Występ trwał 1,5 godziny, a po tym czasie, wszyscy grzecznie zaczęli rozchodzić się do domów. Ale żeby do nich dojść trzeba było najpierw dostać się do centrum.
Widok 150 tysięcy ludzi przemierzających 6 pasów (po dwa trzy w każdą stronę) sięgających po horyzont wywarł na mnie niesamowite wrażenie i na pewno pozostanie do końca życia. Szczególnie, że ta “młodzież” szła w spokoju, bez żadnych niepotrzebnych słów i gestów, będących jakże znaną nam codziennością. Ta atmosfera ciszy to coś niewyobrażalnego dla takiej ilości ludzi.
Powrót metrem (uff.. jak ciasno!), a następnie taksówką do znajomych na nocleg przebiegł bez żadnych problemów. Zjawiliśmy się tam ok. wpół do pierwszej. Jakoś z M. nie mogliśmy zasnąć do 3 (to wszystko przez nią! te tematy rozmów… ale w końcu się udało. Rano (8:00) pobudka i wyruszenie do Pałacu Kultury i Nauki. Widok z 30 piętra na budzącą się Wawę był ciekawy, ale jakoś nie odebrał mi tchu Za to towarzystwo M., jak przez całą Wyprawę, było wyśmienite.
O 12:05 wyjechałem pociągiem powrotnym do grodu Kraka.

Dziękuje M., O. i M. za świetną zabawę! Do tego M. za bycie